Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Φίλε/η πρωτοετή άκου...

Συνάδελφε/ισσα, μόλις κατάφερες να μπεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσα από κόπους τόσων χρόνων με ότι δυσκολίες και αν αντιμετώπισες σε αυτό σύστημα παιδείας που σου παρέχεται και σου δίνεται η ευκαιρία να εξελιχθείς να αποκτήσεις γνώσεις και προοπτικές για το μέλλον σου. Παρ’ όλα αυτά είναι αναγκαίο να ανοιχτούν σημαντικά προβλήματα του περιβάλλοντος της σχολής που είναι αλληλένδετα με την κοινωνική και οικονομική κρίση που βιώνουμε που μας τσακίζουν το παρόν και το μέλλον τα τελευταία χρόνια.

Διανύουμε αισίως τον 6ο χρόνο εφαρμογής μνημονίων και βιώνουμε με το χειρότερο δυνατό τρόπο τα αποτελέσματα αυτών. Οι πολιτικές αυτές που εφαρμόζονται έρχονται σε πλήρη εναρμόνιση με τις επιταγές της Ε.Ε και του Δ.Ν.Τ. που έχουν ως στόχο την περαιτέρω εξαθλίωση των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, την διάλυση της υγείας, της παιδείας, των δικαιωμάτων και κατακτήσεών μας. Αυτό είναι η λεγόμενη αστική πολιτική, μια πολιτική που εφαρμόζεται από τους λίγους για τις ανάγκες των ίδιων λίγων και βασίζεται στην πλάτη των πολλών. Είναι με λίγα λόγια ο καπιταλισμός. Ζούμε δηλαδή στην πραγματικότητα του μηδενισμού της ανθρώπινης ύπαρξης στο βωμό της απόκτησης του χρήματος με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο. Να λείπουν οι αυταπάτες, οποιαδήποτε κυβέρνηση, με όποιο τρόπο και να εκλεγεί, εντός ή εκτός Ε.Ε., είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει –και ακολουθεί- αυτό το δρόμο μέσα σ’αυτό το σύστημα.

Η Ε.Ε. είναι η κατευθυντήρια δύναμη των σημερινών πολιτικών που εφαρμόζονται στην Ευρώπη συμμετέχοντας παράλληλα ενεργά σε όλους τους πολέμους που διεξάγονται στο διεθνές περιβάλλον και σκοπό έχουν τη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου κατά των πληττόμενων εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.. Το αποτέλεσμα αυτών είναι τα πλατιά ρεύματα μεταναστών και προσφύγων πολέμου, κυρίως προς τις ευρωπαϊκές χώρες, όπου τους αντιμετωπίζουν σαν τρομοκράτες φτιάχνοντας φράχτες και στρατόπεδα συγκέντρωσης αθλίων συνθηκών, πνίγοντας τους στο Αιγαίο, απελαύνοντάς τους κ.ο.κ. Όλη αυτή η στάση της Ε.Ε.-κεφαλαίου παράγει και με τη βοήθεια των συστημικών ΜΜΕ αναπαράγει την ισλαμοφοβία και τη στοχοποίση των μεταναστών-προσφύγων ως πηγές «τρομοκρατικών επιθέσεων» και αύξησης της εγκληματικότητας. Αυτό συμβάλλει σημαντικά στην αύξηση ακροδεξιών ρευμάτων σε όλη την Ευρώπη τα οποία στην ουσία αποτελούν το δεξί χέρι του συστήματος που προβάλλουν ως πρόσχημα το εθνικό φρόνημα για να επιτεθούν στους πιο φτωχούς και καταπιεσμένους στην κοινωνία.

Στη χώρα μας αυτό αποτυπώνεται μέσω των νεοναζί της Χρυσής Αυγής οι οποίοι στρέφουν το βλέμμα του κόσμου στο προσφυγικό ζήτημα παρουσιάζοντας το ως το πηγή κοινωνικών προβλημάτων ενώ παράλληλα καταστέλλουν με τη βοήθεια του συστήματος κάθε μορφή αντίστασης φτάνοντας μέχρι και σε ξυλοδαρμούς και δολοφονίες όπως αυτή του Παύλου Φύσσα, εργάτη στις επισκευές πλοίων και αντιφασίστα μουσικού που μέσα από τη τέχνη του αντιστεκόταν στην φασιστική απειλή και στο σύστημα που τη τρέφει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ένα τρανό παράδειγμα για το παραπάνω, αφού παρόλο που εκλέχτηκε ως μια κυβέρνηση που θα φέρει την αλλαγή, θα «σκίσει» τα μνημόνια κ.ο.κ., κατέληξε να είναι τελικά ο συνεχιστής της λιτότητας μετά τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ καθώς και μέσο εφαρμογής μέτρων πολύ πιο σκληρών από ο,τι τόλμησαν να φέρουν ποτέ οι προκάτοχοί του. Μερικά από τα κατορθώματά της είναι το ξεπούλημα του ΟΣΕ και του ΟΛΠ στο κεφάλαιο, η διάλυση της δημόσιας ασφάλισης, η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης και υποβάθμισης των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, η αύξηση του ΦΠΑ και του ΕΝΦΙΑ.

Αποτέλεσμα αυτών τα μεγαλύτερα κέρδη για το κεφάλαιο στην ίδια τη χώρα και την Ε.Ε. συνολικότερα με περαιτέρω φτωχοποίηση και δημιουργία νέων εργαζόμενων πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμων από το σύστημα.

Η νεολαία σε όλα αυτά πρέπει να πάρει θέση και να απαντήσει δυναμικά μέσα από νικηφόρους αγώνες σε σχολεία, σχολές, χώρους εργασίας και κοινωνικούς χώρους. Η κρίση τους είναι δομική δηλαδή είναι κρίση του συστήματος και όχι δικιά μας και βρίσκεται στην ίδια τη ρίζα του κόσμου που προτάσσουν και καμιά κυβέρνηση δε θα δώσει τη λύση. Η αλλαγή της καθημερινότητας είναι βάρος δικό μας και χρέος μας η ανατροπή τους.

Λίγα λόγια για τη παιδεία

Φυσικά μέσα από τη προσπάθεια μεταρύθμισης της καθημερινότητας μας σε όλο και πιο νεοφιλελεύθερα πρότυπα δε θα μπορούσε να λείπει η παιδεία. Άλλωστε η παιδεία είναι από τους κύριους μηχανισμούς του συστήματος για την σωστή ανάπλαση των νέων γενεών με τρόπο τέτοιο που αυτές θα εγγυηθούν τη μακροβιότητά του. Η οδηγία σχετικά με
την αναδιάρθρωση των σχολών είναι σαφής, αποκρατικοποίηση των σχολών ώστε να ανοίξει χώρος για τους ιδιώτες να βγάζουν κέρδη παίζοντας με τα μυαλά των νέων, τις γνώσεις τους και εν τέλει τις ίδιες τις ικανότητές τους. Αυτό στη χώρα μας έχει εκφραστεί στο παρελθόν με την (προσπάθεια) εφαρμογή του νομοσχεδίου «Αθηνά Ι», το οποίο μεταξύ άλλων περιείχε μείωση των εισακτέων στη τριτοβάθμεια εκπαίδευση, υποχρηματοδοτήσεις μέχρι και 60% στις σχολές, συγχωνεύσεις τμημάτων και οριστικό κλείσιμο άλλων που θεωρούνταν περιττά. Στο ίδιο μήκος κύματος έρχεται τώρα και το νέο σχέδιο «Αθηνά ΙΙ» το οποίο και προτείνει περαιτέρω μείωση στη χρηματοδότηση μεχρι και 80%, περαιτέρω συγχωνεύσεις και κλεισίματα καθώς και ανοίγει πλέον τη πόρτα σε ιδιώτες να αποκτούν θέσεις στα ΔΣ των σχολών όπου και ορίζονται τα προγράμματα σπουδών και η όλη κατεύθυνση τμημάτων. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και η απόκτηση έδρας στο ΑΠΘ του Ιβάν Σαββίδη ο οποίος και απόσχισε από το τμήμα των Σλαβικών Σπουδών συγκεκριμένα τον τομέα της Ρωσικής Φιλολογίας με αποτέλεσμα πλέον το πτυχίο αυτό να είναι μεν πιο εξειδικευμένο αλλά με λιγότερα εργασιακά δικαιώματα.
Τι θα επέφερε όμως μια υποχρηματοδότηση σχολής και μια συγχώνευση άλλης; Μια σχολή χωρίς χρηματοδότηση είναι ένας νεκρός φορέας αφού έτσι δε μπορεί να πληρώσει τους εργαζόμενους, τα αναλώσιμα, ούτε καν τα βασικά όπως ρεύμα και νερό. Σαφέστατα, η εύκολη σκέψη είναι πως ένας ιδιώτης θα μπορούσε να βοηθήσει κάνοντας κάποιες δωρεές. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα επέφερε κανένα κέρδος στην επιχείρηση για αυτό και βλέπουμε πολλούς ιδιώτες που κάνουν τέτοιες κινήσεις να απαιτούν θέσεις στα συμβούλια, η έρευνα να γίνεται γύρω από τις ανάγκες της επιχείρησής τους, να έχουν το μονοπώλιο στη πρακτική άσκηση των φοιτητών κ.ο.κ.

Εμείς απαντάμε πως οι σχολές είναι κτήμα των φοιτητών και των εργαζομένων τους, πως πρέπει να «διοικούνται» από αυτούς και μόνο, μέσα από γενικές συνελεύσεις χωρίς αφεντάδες και μεγαλοπρυτάνεις. Το περιεχόμενο τους δε, να είναι καθαρά στο συμφέρον του φοιτητή και της κοινωνίας δημιουργώντας σκεπτόμενους ανθρώπους και όχι υποχείρια που συμβαδίζουν και υποκινούνται από τις επιταγές του συστήματος. Τα προγράμματα σπουδών πρέπει να είναι φτιαγμένα για τις ανάγκες μας και την πλήρη ευρύ γνώση για το αντικείμενο μας και όχι εξειδικευμένα για τις ανάγκες της όποιας επιχείρησης που μέσα σε όλα μας εμποδίζει να κινούμαστε στην αγορά εργασίας.

Κάπου εδώ ερχόμαστε εμείς

Σαν Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ) έχουμε ως στόχο και παλεύουμε για τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των πανεπιστημίων μας, την παροχή εργαστηριακού εξοπλισμού, αναλώσιμων, τον ενεργό και καθοριστικό ρόλο του φοιτητικού σώματος για τις σπουδές του και τις αποφάσεις μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και μαζικά κινήματα ενάντια σε κεφάλαιο-ΕΕ-ΔΝΤ . Πολύ σημαντικό και κομβικό σημείο εδώ είναι η πάλη για την Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση και το ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο κόντρα στην εξειδικευμένη και ανευ ουσίας γνώση που δημιουργεί μονάδες προγραμματισμένες να «παράγουν» τη στιγμή που δε μπορούν να λειτουργήσουν και να σκεφτούν σαν άνθρωποι. Προτάσουμε τον αγώνα για μια γνώση σφαιρική, ικανή να κινητοποιήσει το μυαλό και να μην το παγιδεύει μέσα στα όρια του «μηχανικού», του «μαθηματικού» ή του «φιλολόγου». Προφανέστατα κάτι τέτοιο ακούγεται ουτοπικό και ανέφικτο, για τον λόγο αυτό και πολεμάμε στο να επιτευχθεί, διότι μέσα από αυτό σπάνε οι ταξικοί φραγμοί ( όποιος έχει λεφτά για φροντιστήρια και λοιπή παραπαιδεία περνάει στις υψηλόβαθμες σχολές) ,οι κοινωνικοί φραγμοί (τα ΤΕΙ είναι κατώτερα άρα οι εργοδότες θα μας αντιμετωπίσουν σαν φθηνό εργατικό δυναμικό) και βασικές δομές και αντιλήψεις του συστήματος γενικότερα καταφέρνοντας έτσι να έρθουμε σε ρήξη με αυτές ανατρέποντας την τωρινή κατάσταση και το σύστημα ταυτόχρονα.