Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2016

Ο Φ.Σ. ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ

Γιατί είτε ο ατομικός δρόμος της υποταγής, είτε αυτός της ανάθεσης σε "πεφωτισμένους" συνδικαλιστές, δεν είναι η λύση!
Θέλουμε μαζική συμμετοχή των φοιτητών σε ένα φοιτητικό σύλλογο, που θα μάχεται για:

Ένα πραγματικά δημόσιο, δωρεάν και δημοκρατικό πανεπιστήμιο:
• Για πτυχία κατοχυρωμένα με επαγγελματικά δικαιώματα και όχι ατομικά πιστοποιητικά ανεργίας και επανακατάρτισης.
• Για να μην μήνει κανένας φοιτητής έξω απο εστίες!
• Ενάντια στην εντατικοποίηση και στην αλλαγή στα προγράμματα σπουδών με βάση τις ανάγκες της αγοράς. Κάνενα όριο δήλωσης μαθημάτων, καμία αλυσίδα, κανέναν αποκλίσμο σε εργαζόμενο φοιτητή.
• Ενάντια στην υποχρηματοδότηση, τις περικοπές σε σίτιση, συγγράμματα, εργαστηριακό εξοπλισμό, μεταφορές, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
• Ενάντια σε παλιά και νέα νομοσχέδια, που εισάγουν δίδακτρα, κλείνουν σχολές και διαγράφουν φοιτητές.
• Καμία ιδιωτικοποίηση των σχολών μας! Όχι στο ξεπούλημα της περιουσίας των ιδρυμάτων, έξω οι εργολαβίες από τις σχολές.

Ένα φοιτητικό σύλλογο δυνατό και μαχητικό:
• Όπου τον πρώτο λόγο θα τον έχουν οι Γενικές Συνελεύσεις.
• Όπου όλοι οι φοιτητές θα είμαστε κοινωνοί των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας αλλά και μελλοντικά ως εργαζόμενοι.
• Μακριά από τη γραφειοκρατία, τους ειδικούς, τους εκλεκτούς.
• Για ένα σύλλογο που θα υψώνει το ανάστημά του στις απειλές των καθηγητών και θα υπερασπίζεται τα δικαιώματα των φοιτητών.

Ένα ανυποχώρητο κίνημα νεολαίας που στο πλευρό του εργατικού κινήματος:
• Για δουλειά με δικαιώματα, όχι ελαστική εργασία. Όχι στα 8μηνα προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, άμεση επανακατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση των νόμων εργασιακού μεσαίωνα, γενναία αύξηση του βασικού μισθού.
• Κανένας νέος άνεργος, να μην είναι μόνη λύση η μετανάστευση.
• Παλεύουμε με μια σειρά από πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης ώστε κανένας να μην είναι μόνος του στην κρίση.

Την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας:
• Ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τις επεμβάσεις και τους βομβαρδισμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. και στη συμμετοχή των χωρών μας.
• Ενάντια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης(hot spot), ανθρώπινες σύνθηκες διαμόνης σε πρόσφυγες και μετανάστες
• Να πέσει ο φράχτης του Έβρου. Όχι στην Ευρώπη-φρούριο.
• Πλήρη ένταξη των παιδιών των προσφύγων και των μεταναστών στα δημόσια σχολεία, μαζί με τα υπόλοιπα παιδιά, χωρίς αποκλεισμούς και εμπόδια μέσα στον κοινωνικό ιστό.
• Για να τελειώνουμε με τους νεοναζί. Το φοιτητικό κίνημα θα συνεχίσει αποφασιστικά να αντιπαλεύει το φασισμό, τόσο μέσα από αντιφασιστικές πρωτοβουλίες όσο και στο δρόμο.

Τι πρέπει όμως να γίνει?

Η γενική συνέλευση να είναι το κυρίαρχο όργανο αποφάσεων μέσα στη σχολή:
Τα διοικητικά συμβούλια θα είναι υπόλογοι των γενικών συνελεύσεων και όχι το ανάποδο. Από τη Γ.Σ. θα αποφασίζεται οποιαδήποτε αλλαγή, όπως αλλαγή στο πρόγραμμα στο σπουδών ή στην χρηματοδότηση.
Κάθε ένας από εμάς να συμμετέχει ενεργά στις γενικές συνελεύσεις:
Θέτοντας απορίες και προβληματισμούς αλλά και προτάσεις, έτσι ώστε όποια απόφαση παρθεί, να εκφράζει την πλειοψηφία των φοιτητών.

Να αλλάξει ο τρόπος που γίνεται η γενική συνέλευση:

Με κάθε φοιτητή να μπορεί να ακουστεί, ώστε να έχουμε πραγματικό διάλογο και ανταλλαγή ιδεών, χωρίς να αφήνουμε να γίνονται οι Γ.Σ. μαγαζάκια παρατάξεων.
Χωρίς προεδρία και μικροφωνικές, δείχνοντας σεβασμό ο ένας προς τον άλλον.
Με το αποτέλεσμα τους να είναι μαζικές κινητοποιήσεις, οι όποιες δεν θα γίνονται άπλα για να γίνουν αλλά θα έχουν πολιτικό στόχο.

Η λύση βρίσκεται στα χέρια σου, στο να αντιληφθείς το ρόλο σου στη σχολή και να διεκδικήσεις τις ανάγκες σου!

ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΣΧΟΛΗ ΕΧΘΡΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ!

Οι λαοί ανά τον κόσμο χαρακτηρίζονται από πολλές κοινωνιολογικές – πολιτισμικές – πολιτικές διαφοροποιήσεις. Διαφοροποιήσεις ως προς το τρόπο ζωής, τον τρόπο σκέψης, τον τρόπο διασκέδασης ακόμα ακόμα και τον τρόπο ένδυσης. Παρά τις όποιες διαφορές όμως υπάρχει ένα κοινό σημείο αναφοράς. Ένα σημείο που ενοποιεί, με ιστορικούς όρους, όλους τους λαούς του πλανήτη. Το μίσος και η οργή για την καταδυνάστευση τους, για τα βάσανα που έχουν υποστεί ανά ιστορικές περιόδους. Το μίσος και την οργή για τους πολέμους που διεξήχθησαν για τα οικονομικά συμφέροντα μιας χούφτας πολυεθνικών – πολυκλαδικών κολοσσών, το μίσος και την οργή για τις δεκάδες των πραξικοπημάτων που επέβαλλε ένας γέρος με ψηλό καπέλο, ντυμένος στα άσπρα, τα μπλε και τα κόκκινα, ένας γέρος τον οποίο ποτέ δεν γνώρισαν ποτέ οι λαοί παρά μόνο μέσα από τις βόμβες και τις σφαίρες του πιο μισητού στρατού στην παγκόσμια ιστορία, παρά μόνο μέσα από τα διαγγέλματα μίσους και μισαλλοδοξίας του λευκού οίκου. Μέχρι τώρα, θα έχει γίνει κατανοητό πως αυτό το κοινό σημείο αναφοράς για κάθε κατατρεγμένο λαό της υφηλίου δεν είναι άλλο από τον ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ. Γιατί, η εικόνα ενός κοντοκουρεμένου αξιωματικού, με περίσσιο μίσος στα μάτια του, ντυμένο με στρατιωτική στολή στην οποία είναι χαραγμένη με τεράστια μαύρα γράμματα η επιγραφή “U.S. ARMY”, ερεθίζει κάθε άνθρωπο σε όλες τις γωνίες της γης ανεξαιρέτως χρώματος – θρησκείας - φύλλου, δημιουργώντας του ένα τεράστιο και αυθόρμητο αίσθημα μίσους και αηδίας. Από την Σόλωνος και την Πατησίων το ‘73, από τα πανεπιστήμια στην Αμερική το ‘60, από τους δρόμους της φωτιάς στο Παρίσι το Μάη του ‘67, από τα χαλάσματα στη ζώνη του θανάτου στη Γάζα, από τα υψίπεδα που μάχονται οι Κούρδοι και Κούρδισσες ήρωες στη Ροζάβα και από κάθε άλλη στιγμή στην ιστορία της ταξικής πάλης που ξεπήδησαν αντιίμπεριαλιστικά – λαϊκά κινήματα, το σύνθημα “λευτεριά στο λαό – θάνατος στο φασισμό”, ειπωμένο σε διαφορετικές γλώσσες, αναιρούσε τις χιλιομετρικές και πολιτισμικές αποστάσεις και ενοποιούσα τους λαούς στη βάση των κοινών υλικών τους συμφερόντων.
Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΟΜΠΑΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΕΠΕΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ:
Πολλοί ξέχασαν την μαύρη περίοδο της επταετίας...Ή μάλλον την ξέχασα σκόπιμα. Όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό της χώρας τα τελευταία χρόνια αναφέρετε στη χούντα των συνταγματαρχών σαν ένα γεγονός που οφείλεται σε μεμονωμένους φασιστικούς θύλακες, στον τότε Ελληνικό στρατό. Σωρεία αστικών κομμάτων μάλιστα, δεν δίστασαν μετά τη πτώση της χούντας να σπεύσουν να διεκδικήσουν αντιχουντικά παράσημα, όταν καθ όλη τη διάρκεια της επταετίας οι τότε πολιτικοί τους αρχηγοί βρίσκονταν στα καμπαρέ του Παρισιού και στα πολυτελή ξενοδοχεία της Σουηδίας. Αυτή η προσπάθεια ξεκάθαρης παραχάραξης της ιστορίας (όμοια με αυτή του εμφυλίου), ίσως και να κρινόταν επιτυχής αν οι μνήμες δεν ήταν τόσο νωπές...Ίσως και να ξεχνάμε τι σήμαινε Χούντα, ίσως και να μην μας ενδιέφερε ποιος ιμπεριαλιστικός μηχανισμός βρισκόταν πίσω από αυτήν, ίσως και να μην τιμήσουμε την λαϊκή εξέγερση του πολυτεχνείου. Αλλά η ιστορία δεν μας επιτρέπει να μιλάμε με ίσως....η ιστορία γράφει και δε ξεγράφει. Το κτήριο των ΕΑΤ – ΕΣΑ στην οδό Μπουμπουλίνας είναι εκεί, η Μακρόνησος δεν βυθίστηκε στο πάτο της θάλασσας, η πύλη του πολυτεχνείου, ανορθωμένη πλέον, συνεχίζει να δεσπόζει, οι μαρτυρίες – οι ομολογίες – τα ντοκουμέντα – τα λιγοστά βίντεο υπάρχουν. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο ούτε ξεχνάμε ούτε θέλουμε να ξεχάσουμε, άλλωστε “λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι αναγκασμένος να τη ξαναζήσει”... Ξεχνάνε μόνο αυτοί που δίστασαν να πάρουν μέρος στους αγώνες ενάντια στους πραξικοπηματίες, ξεχνάνε αυτοί που συνεργάστηκαν μαζί τους, ξεχνάνε αυτοί που εγκαθιδρύουν τη νέα χούντα – όχι αυτή των τανκς αλλά αυτή των αγορών και του χρέους.. Εμείς από την άλλη δεν ξεχνάμε την ταξική μας μνήμη. Οι φωνές από τα βασανιστήρια στις πολιτικές φυλακές και στους τόπους ανάκρισης αντηχούν ακόμα στα αυτιά της νεολαίας και όχι για να μας τρομοκρατούν και να μας φοβίζουν αλλά για να μας εμπνέουν και να μας πεισμώνουν. Έτσι λοιπόν, ας μας επιτρέψει η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, που τολμά ακόμα να μιλά για τις αριστερές της καταβολές, αλλά εμείς δεν δεχόμαστε τον καλεσμένο της. Η Αμερική ήταν αυτή που από κοινού με την ντόπια αστική τάξη έδωσε άδεια στους φασίστες του στρατού να παρελαύνουν στους δρόμους της χώρας, ήταν αυτή που όπλισε τα χέρια τους, ήταν αυτή υπεύθυνη για τα βάσανα του λαού μας κατά τη περίοδο της μαύρης επταετίας. Στόχος των ΗΠΑ και του εδώ κεφαλαίου ήταν να τσακιστεί το ιδιαίτερα ισχυρό εκείνη την περίοδο εργατικό κίνημα, ώστε να αρχίσει η πλήρης αναδιάρθρωση του ελληνικού καπιταλισμού στα πρότυπα που επέβαλλε ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός.
ΘΕΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ ΠΙΟΝΑ ΣΤΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ – ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΓΙΟΡΤΗ
Η επίσκεψη Ομπάμα στην Ελλάδα μόνο τυχαία δεν είναι. Αφού επιδιώκουν να επιτεθούν στο συναισθηματικό φορτίο που έχει για το κίνημα η επέτειος της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η εν λόγω επίσκεψη έχει σαφή στόχο τον αστικό επανασχεδιασμό σε μια σειρά από πτυχές.
Αρχικά, η ελληνική αστική μπάντα, προσδοκά την μεσολάβηση του αμερικάνικου παράγοντα, μέσω κυρίως του ΔΝΤ για την μείωση του χρέους.
Προφανώς, μια τέτοια εξέλιξη τον μόνο που θα ωφελούσε είναι τις τράπεζες, ενώ ο λαός θα συνέχιζε να πληρώνει το δημοσιονομικό κόστος ανεξαρτήτου μορφής και ύψους του χρέους. Στην ουσία, μια απομείωση του χρέους θα γινόταν στην τελική ή με ένα 4ο μνημόνιο ή με μια νέα μορφή κουρέματος ομολόγων, με σκοπό ακόμα μια φορά τη μετακύληση του κόστους στο λαό. Συνέχεια της επίσκεψης αποτελεί η πλήρης εγκαθίδρυση των διεθνών συμμαχιών τόσο σε οικονομικό επίπεδο (TTIP-CETA), όσο και σε πολεμικό επίπεδο, με την καθιέρωση του άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Αίγυπτος σαν τις εγγυήτριες δυνάμεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Για την Αμερική, η Ελλάδα έχει σημαντικό γεωστρατηγικό ενδιαφέρον, όπως είχε πάντα με τις βάσεις του ΝΑΤΟ σε Σούδα, Άραξο και Λάρισα και πως η ελληνική αστική τάξη θέλει να το εκμεταλλευτεί για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της στη Μεσόγειο.
Τέλος, η επίσκεψη Ομπάμα σχετίζεται με το μεταναστευτικό και με το ξεπέρασμα της «προσφυγικής κρίσης» για το ελληνικό κράτος. Αυτό που πραγματικά επιδιώκει η Αμερική είναι η κατανομή των προσφύγων και μεταναστών στην ευρωπαϊκή επικράτεια, έτσι ώστε να στελεχώσουν την παραγωγή της Ευρώπης ως φθηνό εργατικό δυναμικό, αλλά και να βρεθεί μια κοινή στρατηγική διαρκούς ελέγχου των περισσευούμενων πληθυσμών που γεννούν οι πόλεμοί τους. Τελικά, μόνο ως μεσσίας δεν μπορεί να ειδωθεί κάποιος σαν τον Ομπάμα. Η νεολαία και ο λαός δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα, παρά μόνο μεγαλύτερη εξαθλίωση. 
Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ :
Μπορεί σύσσωμη η πολιτική σκηνή της χώρας να υποδεχτεί τον πρόεδρο των ΗΠΑ ως εθνοπατέρα και εθνοσωτήρα, για το τι θα κάνει η νεολαία όμως είναι μια άλλη υπόθεση. Η νεολαία στο πρόσωπο και το αξίωμα του Ομπάμα βλέπει την προσωποποίηση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, των διδακτοριών ανά τον κόσμο, της φτώχειας - της προσφυγιάς, της απάνθρωπης μεταχείρισης των μαύρων μειονοτήτων στα γκέτο των ΗΠΑ (παρότι μαύρος και ο ίδιος) κ.ο.κ.. Έτσι λοιπόν, εμείς δεν πρόκειται να κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια την ώρα που θα φωτογραφίζονται στο Μαξίμου Τσίπρας – Ομπάμα. Αν λόγω επετείου η 15η Νοέμβρη (ημέρα της επίσκεψη) σηματοδοτεί μια κατάσταση αφύπνισης και επαγρύπνησης για το νεολαιίστικο κίνημα, τη φετινή χρονιά ειδικότερα, η νεολαία καλείται να υπερασπιστεί τόσο την ιστορία των αγώνων του Ελληνικού λαού ενάντια στη χούντα, όσο και την ίδια της τη ζωή. Η λαομίσητη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αυτή που υποσχόταν γη και ύδωρ στο λαό και τελικά συνέχισε με τις αντιλαϊκές πολιτικές στο τσάκισμα των δικαιωμάτων και των συμφερόντων, αυτή που ενώ διακηρυκτικά προασπιζόταν την δημόσια και δωρεάν παιδεία στη πράξη ενισχύει καθοριστικά στην εμβάθυνση του επιχειρηματικού πανεπιστημίου και τη ολοκληρωτική σύνδεση αυτού με την αγορά, παραχαράσσοντας παράλληλα το δικαίωμα πρόσβασης στη τριτοβάθμια εκπαίδευση στα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, τώρα επιδιώκει να εξευτελίσει και άλλο τον ελληνικό λαό τολμώντας να φέρει τον πρόεδρο των ΗΠΑ σε μία τόσο σημαντική ημερομηνία. Για όλους τους παραπάνω λόγους η νεολαία στις 15 Νοέμβρη θα βρίσκεται στου δρόμους. Θέλουν ένα Νοέμβρη της υποταγής, με ησυχία – τάξη και ασφάλεια. Θα τους θυμίσουμε το Νοέμβρη της ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ..Με κλειστές σχολές υπό αγωνιστική κατάληψη, με πορείες και διαδηλώσεις, με απεργίες και με αγωνιστικό αναβρασμό σε κάθε γειτονιά της Ελλάδας. 

Η 15η ΝΟΕΜΒΡΗ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΜΕΡΑ ΠΟΥ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΘΑ ΧΤΥΠΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ:

· ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

· ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΝΑΤΟΪΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ 

· ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ – ΑΝΟΙΧΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΓΙΑ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ



ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 14/11 ΣΤΗ 13:00, ΑΜΦ. Χ/ΝΙΚ

Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2016

Φίλε/η πρωτοετή άκου...

Συνάδελφε/ισσα, μόλις κατάφερες να μπεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μέσα από κόπους τόσων χρόνων με ότι δυσκολίες και αν αντιμετώπισες σε αυτό σύστημα παιδείας που σου παρέχεται και σου δίνεται η ευκαιρία να εξελιχθείς να αποκτήσεις γνώσεις και προοπτικές για το μέλλον σου. Παρ’ όλα αυτά είναι αναγκαίο να ανοιχτούν σημαντικά προβλήματα του περιβάλλοντος της σχολής που είναι αλληλένδετα με την κοινωνική και οικονομική κρίση που βιώνουμε που μας τσακίζουν το παρόν και το μέλλον τα τελευταία χρόνια.

Διανύουμε αισίως τον 6ο χρόνο εφαρμογής μνημονίων και βιώνουμε με το χειρότερο δυνατό τρόπο τα αποτελέσματα αυτών. Οι πολιτικές αυτές που εφαρμόζονται έρχονται σε πλήρη εναρμόνιση με τις επιταγές της Ε.Ε και του Δ.Ν.Τ. που έχουν ως στόχο την περαιτέρω εξαθλίωση των κατωτέρων κοινωνικών στρωμάτων, την διάλυση της υγείας, της παιδείας, των δικαιωμάτων και κατακτήσεών μας. Αυτό είναι η λεγόμενη αστική πολιτική, μια πολιτική που εφαρμόζεται από τους λίγους για τις ανάγκες των ίδιων λίγων και βασίζεται στην πλάτη των πολλών. Είναι με λίγα λόγια ο καπιταλισμός. Ζούμε δηλαδή στην πραγματικότητα του μηδενισμού της ανθρώπινης ύπαρξης στο βωμό της απόκτησης του χρήματος με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο, θεμιτό ή αθέμιτο. Να λείπουν οι αυταπάτες, οποιαδήποτε κυβέρνηση, με όποιο τρόπο και να εκλεγεί, εντός ή εκτός Ε.Ε., είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει –και ακολουθεί- αυτό το δρόμο μέσα σ’αυτό το σύστημα.

Η Ε.Ε. είναι η κατευθυντήρια δύναμη των σημερινών πολιτικών που εφαρμόζονται στην Ευρώπη συμμετέχοντας παράλληλα ενεργά σε όλους τους πολέμους που διεξάγονται στο διεθνές περιβάλλον και σκοπό έχουν τη εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου κατά των πληττόμενων εργατικών και λαϊκών στρωμάτων.. Το αποτέλεσμα αυτών είναι τα πλατιά ρεύματα μεταναστών και προσφύγων πολέμου, κυρίως προς τις ευρωπαϊκές χώρες, όπου τους αντιμετωπίζουν σαν τρομοκράτες φτιάχνοντας φράχτες και στρατόπεδα συγκέντρωσης αθλίων συνθηκών, πνίγοντας τους στο Αιγαίο, απελαύνοντάς τους κ.ο.κ. Όλη αυτή η στάση της Ε.Ε.-κεφαλαίου παράγει και με τη βοήθεια των συστημικών ΜΜΕ αναπαράγει την ισλαμοφοβία και τη στοχοποίση των μεταναστών-προσφύγων ως πηγές «τρομοκρατικών επιθέσεων» και αύξησης της εγκληματικότητας. Αυτό συμβάλλει σημαντικά στην αύξηση ακροδεξιών ρευμάτων σε όλη την Ευρώπη τα οποία στην ουσία αποτελούν το δεξί χέρι του συστήματος που προβάλλουν ως πρόσχημα το εθνικό φρόνημα για να επιτεθούν στους πιο φτωχούς και καταπιεσμένους στην κοινωνία.

Στη χώρα μας αυτό αποτυπώνεται μέσω των νεοναζί της Χρυσής Αυγής οι οποίοι στρέφουν το βλέμμα του κόσμου στο προσφυγικό ζήτημα παρουσιάζοντας το ως το πηγή κοινωνικών προβλημάτων ενώ παράλληλα καταστέλλουν με τη βοήθεια του συστήματος κάθε μορφή αντίστασης φτάνοντας μέχρι και σε ξυλοδαρμούς και δολοφονίες όπως αυτή του Παύλου Φύσσα, εργάτη στις επισκευές πλοίων και αντιφασίστα μουσικού που μέσα από τη τέχνη του αντιστεκόταν στην φασιστική απειλή και στο σύστημα που τη τρέφει.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι ένα τρανό παράδειγμα για το παραπάνω, αφού παρόλο που εκλέχτηκε ως μια κυβέρνηση που θα φέρει την αλλαγή, θα «σκίσει» τα μνημόνια κ.ο.κ., κατέληξε να είναι τελικά ο συνεχιστής της λιτότητας μετά τις κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ καθώς και μέσο εφαρμογής μέτρων πολύ πιο σκληρών από ο,τι τόλμησαν να φέρουν ποτέ οι προκάτοχοί του. Μερικά από τα κατορθώματά της είναι το ξεπούλημα του ΟΣΕ και του ΟΛΠ στο κεφάλαιο, η διάλυση της δημόσιας ασφάλισης, η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης και υποβάθμισης των Πανεπιστημίων και ΤΕΙ, η αύξηση του ΦΠΑ και του ΕΝΦΙΑ.

Αποτέλεσμα αυτών τα μεγαλύτερα κέρδη για το κεφάλαιο στην ίδια τη χώρα και την Ε.Ε. συνολικότερα με περαιτέρω φτωχοποίηση και δημιουργία νέων εργαζόμενων πιο εύκολα εκμεταλλεύσιμων από το σύστημα.

Η νεολαία σε όλα αυτά πρέπει να πάρει θέση και να απαντήσει δυναμικά μέσα από νικηφόρους αγώνες σε σχολεία, σχολές, χώρους εργασίας και κοινωνικούς χώρους. Η κρίση τους είναι δομική δηλαδή είναι κρίση του συστήματος και όχι δικιά μας και βρίσκεται στην ίδια τη ρίζα του κόσμου που προτάσσουν και καμιά κυβέρνηση δε θα δώσει τη λύση. Η αλλαγή της καθημερινότητας είναι βάρος δικό μας και χρέος μας η ανατροπή τους.

Λίγα λόγια για τη παιδεία

Φυσικά μέσα από τη προσπάθεια μεταρύθμισης της καθημερινότητας μας σε όλο και πιο νεοφιλελεύθερα πρότυπα δε θα μπορούσε να λείπει η παιδεία. Άλλωστε η παιδεία είναι από τους κύριους μηχανισμούς του συστήματος για την σωστή ανάπλαση των νέων γενεών με τρόπο τέτοιο που αυτές θα εγγυηθούν τη μακροβιότητά του. Η οδηγία σχετικά με
την αναδιάρθρωση των σχολών είναι σαφής, αποκρατικοποίηση των σχολών ώστε να ανοίξει χώρος για τους ιδιώτες να βγάζουν κέρδη παίζοντας με τα μυαλά των νέων, τις γνώσεις τους και εν τέλει τις ίδιες τις ικανότητές τους. Αυτό στη χώρα μας έχει εκφραστεί στο παρελθόν με την (προσπάθεια) εφαρμογή του νομοσχεδίου «Αθηνά Ι», το οποίο μεταξύ άλλων περιείχε μείωση των εισακτέων στη τριτοβάθμεια εκπαίδευση, υποχρηματοδοτήσεις μέχρι και 60% στις σχολές, συγχωνεύσεις τμημάτων και οριστικό κλείσιμο άλλων που θεωρούνταν περιττά. Στο ίδιο μήκος κύματος έρχεται τώρα και το νέο σχέδιο «Αθηνά ΙΙ» το οποίο και προτείνει περαιτέρω μείωση στη χρηματοδότηση μεχρι και 80%, περαιτέρω συγχωνεύσεις και κλεισίματα καθώς και ανοίγει πλέον τη πόρτα σε ιδιώτες να αποκτούν θέσεις στα ΔΣ των σχολών όπου και ορίζονται τα προγράμματα σπουδών και η όλη κατεύθυνση τμημάτων. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και η απόκτηση έδρας στο ΑΠΘ του Ιβάν Σαββίδη ο οποίος και απόσχισε από το τμήμα των Σλαβικών Σπουδών συγκεκριμένα τον τομέα της Ρωσικής Φιλολογίας με αποτέλεσμα πλέον το πτυχίο αυτό να είναι μεν πιο εξειδικευμένο αλλά με λιγότερα εργασιακά δικαιώματα.
Τι θα επέφερε όμως μια υποχρηματοδότηση σχολής και μια συγχώνευση άλλης; Μια σχολή χωρίς χρηματοδότηση είναι ένας νεκρός φορέας αφού έτσι δε μπορεί να πληρώσει τους εργαζόμενους, τα αναλώσιμα, ούτε καν τα βασικά όπως ρεύμα και νερό. Σαφέστατα, η εύκολη σκέψη είναι πως ένας ιδιώτης θα μπορούσε να βοηθήσει κάνοντας κάποιες δωρεές. Κάτι τέτοιο όμως δεν θα επέφερε κανένα κέρδος στην επιχείρηση για αυτό και βλέπουμε πολλούς ιδιώτες που κάνουν τέτοιες κινήσεις να απαιτούν θέσεις στα συμβούλια, η έρευνα να γίνεται γύρω από τις ανάγκες της επιχείρησής τους, να έχουν το μονοπώλιο στη πρακτική άσκηση των φοιτητών κ.ο.κ.

Εμείς απαντάμε πως οι σχολές είναι κτήμα των φοιτητών και των εργαζομένων τους, πως πρέπει να «διοικούνται» από αυτούς και μόνο, μέσα από γενικές συνελεύσεις χωρίς αφεντάδες και μεγαλοπρυτάνεις. Το περιεχόμενο τους δε, να είναι καθαρά στο συμφέρον του φοιτητή και της κοινωνίας δημιουργώντας σκεπτόμενους ανθρώπους και όχι υποχείρια που συμβαδίζουν και υποκινούνται από τις επιταγές του συστήματος. Τα προγράμματα σπουδών πρέπει να είναι φτιαγμένα για τις ανάγκες μας και την πλήρη ευρύ γνώση για το αντικείμενο μας και όχι εξειδικευμένα για τις ανάγκες της όποιας επιχείρησης που μέσα σε όλα μας εμποδίζει να κινούμαστε στην αγορά εργασίας.

Κάπου εδώ ερχόμαστε εμείς

Σαν Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση (ΕΑΑΚ) έχουμε ως στόχο και παλεύουμε για τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα των πανεπιστημίων μας, την παροχή εργαστηριακού εξοπλισμού, αναλώσιμων, τον ενεργό και καθοριστικό ρόλο του φοιτητικού σώματος για τις σπουδές του και τις αποφάσεις μέσα από τις γενικές συνελεύσεις και μαζικά κινήματα ενάντια σε κεφάλαιο-ΕΕ-ΔΝΤ . Πολύ σημαντικό και κομβικό σημείο εδώ είναι η πάλη για την Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση και το ένα πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο κόντρα στην εξειδικευμένη και ανευ ουσίας γνώση που δημιουργεί μονάδες προγραμματισμένες να «παράγουν» τη στιγμή που δε μπορούν να λειτουργήσουν και να σκεφτούν σαν άνθρωποι. Προτάσουμε τον αγώνα για μια γνώση σφαιρική, ικανή να κινητοποιήσει το μυαλό και να μην το παγιδεύει μέσα στα όρια του «μηχανικού», του «μαθηματικού» ή του «φιλολόγου». Προφανέστατα κάτι τέτοιο ακούγεται ουτοπικό και ανέφικτο, για τον λόγο αυτό και πολεμάμε στο να επιτευχθεί, διότι μέσα από αυτό σπάνε οι ταξικοί φραγμοί ( όποιος έχει λεφτά για φροντιστήρια και λοιπή παραπαιδεία περνάει στις υψηλόβαθμες σχολές) ,οι κοινωνικοί φραγμοί (τα ΤΕΙ είναι κατώτερα άρα οι εργοδότες θα μας αντιμετωπίσουν σαν φθηνό εργατικό δυναμικό) και βασικές δομές και αντιλήψεις του συστήματος γενικότερα καταφέρνοντας έτσι να έρθουμε σε ρήξη με αυτές ανατρέποντας την τωρινή κατάσταση και το σύστημα ταυτόχρονα.

Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2016

ΜΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΣ, ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕΝΕΙ ΑΤΙΜΩΡΗΤΗ!

Με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου (ΔΣ), την όποια ως ΜΑΡΚΣ ΕΑΑΚ καταγγέλλουμε και δεν αναγνωρίζουμε, η φασιστική επίθεση που δέχθηκαν μέλη του φοιτητικού συλλόγου και αγωνιστές της ΕΑΑΚ που εξέφραζαν τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, μένει ατιμώρητη και συγκαλύπτεται από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις.

Καταγγέλλουμε τη ΔΑΠ, το δεξί χέρι της διάλυσης-επιχειρηματικοποίησης-εντατικοποίησης των σχολών μας, γιατί για άλλη μια φορά δείχνει το πρόσωπο της όταν υποσκάπτει το γεγονός, ψηφίζοντας λευκό. Το άτομο βρίσκεται στα ψηφοδέλτια της ΔΑΠ, ενώ στην αρχή υποστήριζαν ότι δεν έχουν καμία σχέση, εξού και η στάση της, καθώς είναι γνωστό ότι υποθάλπει στο εσωτερικό της τα αντιδραστικά-ακροδεξιά στοιχεία μέσα στις σχολές.


Η ΚΝΕ οφείλει να πάρει θέση σε αυτό το γεγονός, όχι ψηφίζοντας λευκό όπως έπραξε, αλλά αναγνωρίζοντας και καταδικάζοντας το με υπέρ. Ενώ ο ίδιος ο φοιτητής παρευρέθη στο ΔΣ, παραδέχθηκε και καυχήθηκε για την πράξη του, έχοντας ως δικαιολογία ότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να τον αναγνωρίσουν αυτόν ή τις πράξεις του ως φασιστικές, αποφάσισαν να μην πάρουν ξεκάθαρη θέση απέναντι σε τέτοιες λογικές. Έτσι, επωμίζεται το πολιτικό κόστος του να σιγοντάρει τη ΔΑΠ και να μην απομονωθεί ο εν λόγω φοιτητής.

Μέσα σε όλα αυτά βλέπουμε για άλλη μια φορά τη γραφειοκρατική λειτουργία των Διοικητικών Συμβουλίων (ΔΣ), που λειτουργούν με βάση μικροπολιτικά συμφέροντα, παίρνοντας αποφάσεις χωρίς να εκφράζουν την πλειοψηφία του συλλόγου. Η δική μας απάντηση είναι συλλογικοί αγώνες απέναντι σε λογικές ανάθεσης-καταπίεσης-φασισμού με τη Γενική Συνέλευση ως το βασικό μας όπλο και τον φοιτητή στην πρώτη γραμμή των αποφάσεων για τις σπουδές και το μέλλον του.

Φασίστες και λογικές τραμπουκισμού, δεν έχουν θέση στην κοινωνία, στους χώρους εργασίας, στις σχολές και πουθενά!

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2016

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ ΣΤΟ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ

Ως ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ , σχήμα που παρεμβαίνει στις σχολές του ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ καταθέτουμε το παρόν κείμενο συμβολής για να περιγράψουμε την κατάσταση στα ΤΕΙ και τις αναγκαίες τακτικές που απορρέουν απ’αυτήν καθώς και να τοποθετηθούμε για τη συνολική στρατηγική του μορφώματος και να σκιαγραφήσουμε ένα σχεδιασμό που πρέπει να βάλουμε ως ΕΑΑΚ για το επόμενο διάστημα, ο οποίος θα μπορεί να υλοποιείται ενιαία, που θα βγαίνει μαχητικά ενάντια στη συνδυασμένη επίθεση του κεφαλαίου, που θα ανοίξει ένα γόνιμο και συντροφικό διάλογο πλατιά στο αμφιθέατρο.



Για την εκπαίδευση:



Η παιδεία ήταν, είναι και θα είναι ταξική και αστική σ’αυτό τον τρόπο παραγωγής. Ως τέτοια, στη σύγχρονη εποχή, σκοπό έχει την εκπαίδευση της αυριανής εργατικής βάρδιας. Αυτό περιλαμβάνει την υλικοτεχνική εκπαίδευση του φοιτητή αλλά και την πειθάρχηση ως μια αναπαράσταση και συμμόρφωση με τα πλαίσια του εργασιακού περιβάλλοντος. Επομένως, το πανεπιστήμιο πάντα ήταν επιχειρηματικό καθώς η λειτουργία του λογοδοτούσε πάντα στις ανάγκες τις αγοράς. Αυτό σημαίνει πως ο όρος επιχειρηματικοποίηση σήμερα σε καιρό βαθύτατης κρίσης αποκτά αποκρυσταλλωμένο περιεχόμενο με την έννοια της μετατροπής πτυχών του πανεπιστημίου σε πεδία κερδοφορίας για το κεφάλαιο με αποτέλεσμα την ένταση των ήδη υπαρκτών ταξικών φραγμών. Ως εκ τούτου, κάθε συνολική διεκδίκηση έχει μεταβατικό χαρακτήρα καθώς η πλήρης και σταθερή υλοποίησή της είναι επιτεύξιμη μόνο με την ανατροπή του υπάρχοντος συστήματος γι’αυτό και αναδεικνύεται η αναγκαιότητα της αντικαπιταλιστικής πάλης ως ενοποιητικό στοιχείο των προταγμάτων του μορφώματος.



Σ’αυτά τα πλαίσια, ο διαχωρισμός των πανεπιστημίων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ-ΙΕΚ-ΚΕΚ αποτελεί ένδειξη της προσπάθειας του κεφαλαίου να διαβαθμίσει τα μορφωτικά και επαγγελματικά δικαιώματα της σπουδάζουσας νεολαίας ακριβώς για να παράγει εργαζόμενους διαφορετικών ταχυτήτων αναλώσιμους και άμεσα εκμεταλλεύσιμους για τις ανάγκες του. Ο διαχωρισμός εδράζεται στο επίπεδο παραγωγικής βάσης και αντανακλάται στους πολιτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς που δημιουργούνται σε κάθε στάδιο αναδιάταξης του καπιταλισμού. Εν τέλει δημιουργούνται νέα κριτήρια ταξικού διαχωρισμού της νεολαίας για να μπορεί να κυριαρχεί η αντίληψη του ανταγωνισμού και της υποταγής όσο και της κοστολόγησης και ποσοτικοποίησης της παραγωγικής αξίας του φοιτητή.


Στην προσπάθεια νέας επιχειρηματικής λειτουργίας του πανεπιστημίου η επίθεση καταγράφεται στα ΤΕΙ μέσω:



1)της εντατικοποίησης των σπουδών (35ωρο όριο δήλωσης, αλυσίδες) 2)κομμένα αναλώσιμα που τα βάζουμε από τις τσέπες μας, ελλείψεις σε προσωπικό,
3)εργολαβίες σε σίτιση, κυλικεία ,καθαριότητα, άδεια κτήρια του ΤΕΙ που ξεπουλιούνται σε μεγαλοεταιρείες
4)πρακτική άσκηση χωρίς συλλογικές συμβάσεις και ασφάλιση, αποκομμένη από την εκπαιδευτική διαδικασία
5)αλλαγές στα προγράμματα σπουδών που ισούται με την ολοένα και μεγαλύτερη υποβάθμιση όσων διδασκόμαστε, τροχιά εξειδίκευσης και κατάρτισης που συχνά οδηγεί και στη συγχώνευση τμημάτων ως κατευθύνσεις-τομείς (όπως ένωση τουριστικών σπουδών με διοίκηση επιχείρησεων)

Στόχος μας όταν ανοίγουμε τις θέσεις μας ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου σε όλα αυτά τα μέτωπα πρέπει να είναι η ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση ως αντιπρόταση μαζί με την δημόσια δωρεάν εκπαίδευση ενάντια στο σχέδιο νέας επιχειρηματικοποίησης των πανεπιστημίων. Τα καθήκοντα μας είναι να διαμορφώσουμε σχέδιο δράσης που δεν θα μένει στα κινηματικά ραντεβού, αλλά θα ανοίγει τα μέτωπα με συγκεκριμένες ενέργειες και προτάσεις συνδεδεμένες με την ανασυγκρότηση των φοιτητικών συλλόγων.



Για την μετωπική πολιτική:



Στη βάση των κύριων μετώπων που εστιάζει την επίθεσή της η εγχώρια αστική τάξη: α) την καταστολή των προσφύγων, β) τη διάλυση της δημόσιας ασφάλισης και όσον αφορά τις σχολές την περαιτέρω αποδοτικοποίηση της εκπαίδευσης, εν μέρει μέσω της ιδιωτικοποίησης πτυχών της, είναι αναγκαίο η ΕΑΑΚ να επεξεργαστεί τις αναγκαίες τακτικές για την πάλη ενάντια στα σχέδια ανάκαμψης του κεφαλαίου ξεκινώντας απο την παραδοχή πως η αντεπίθεσή μας για να είναι νικηφόρα θα πρέπει να στρέφεται κατά του ίδιου του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Αυτές οι τακτικές λογοδοτούν: α) στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος με μαζικές συνελεύσεις, και άλλες διαδικασίες βάσης κόντρα στο γραφειοκρατισμό και σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, άρρηκτα συνδεδεμένη με το εργατικό κίνημα και β) στη συγκρότηση της ΕΑΑΚ ως αντικαπιταλιστικού πόλου ενάντια σε κάθε λογική διαχείρισης του συστήματος. Κομμάτι του συνολικού αυτού σχεδιασμού είναι και η επεξεργασία θέσεων για την μετωπική τακτική και τις πολιτικές και εκλογικές συνεργασίες. Λόγω αυτού χρειάζεται η σαφής διατύπωση του περιεχομένου του αντικαπιταλισμού.

Αντικαπιταλισμός δεν είναι η γενική και αφηρημένη εναντίωση στα μέτρα λιτότητας ή στις κυβερνητικές πολιτικές. Δεν είναι μια νεφελώδης “αγωνιστική” πολιτική απέναντι στο σύστημα, αλλά η ριζική και ολοκληρωτική ρήξη με την εξουσία του κεφαλαίου και η διατύπωση της χειραφετικής στρατηγικής με στόχο την εργατική εξουσία.

Η συγκρότηση της ΕΑΑΚ ως αντικαπιταλιστικού πόλου απαιτεί τη συσπείρωση της πρωτοπορίας των αγωνιστών/-ριων στις γραμμές της γύρω απο το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα. Ένας τέτοιος πόλος εξ'ορισμού δεν μπορεί στη στρατηγική του να περιλαμβάνει καμία εκδοχή αριστερού κυβερνητισμού είτε αυτού που στοχεύει σε μια κυβέρνηση που θα υλοποιεί πρόγραμμα ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης είτε αυτού που θεωρεί πως μια τέτοια κυβέρνηση θα δημιουργήσει χώρο και συνθήκες ανάπτυξης του κινήματος. Αντίθετα, η χειραφέτηση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας και κάθε πολιτική που άμεσα ή έμμεσα αρνείται αυτή την παραδοχή είναι ρεφορμιστική, δηλαδή εκφράζει την “αριστερή” πτέρυγα της αστικής τάξης. Ως εκ τούτου η δυνητική συνεργασία με δυνάμεις όπως η ΑΡΕΝ πρέπει να εξετασθεί υπό αυτό το πρίσμα.



Μέχρι την αποχώρηση της απο το ΣΥΡΙΖΑ, η ΑΡΕΝ ήταν η κυβερνητική νεολαία και υπεράσπιζε τις επιλογές της διαχείρισης του συστήματος με “αριστερό” πρόσημο. Η ρήξη της με το ΣΥΡΙΖΑ είναι ημιτελής καθώς μένει σε μια αποκήρυξη της ηγεσίας του ενώ δεν έχει διαμορφώσει γραμμή αποδέσμευσης απο τη στρατηγική του, στοιχείο που αντανακλάται και στην πολιτική ανομοιογένεια στο εσωτερικό της. Στο σήμερα, οι προβληματικές της εν μέρει αποτυπώνονται και στη συμμετοχή της στα οργανά συνδιοίκησης-συνδιαχείρισης, σώματα που δρουν με γνώμονα την αποδοτικότητα των σχολών προς όφελος του κεφαλαίου. Βλέπουμε λοιπόν, ότι η οποιαδήποτε συμφωνία σε μίνιμουμ ή μάξιμουμ πλαίσια δεν αναιρεί την πραγματικότητα των πρακτικών της ΑΡΕΝ στο κίνημα και την αποκλιμάκωση στην οποία αυτές έχουν συνεισφέρει, αλλά αναδεικνύει πόσο ψευδεπίγραφες είναι οι συνεργασίες σε επίπεδο διακήρυξης· αντιθέτως βρίσκονται μακριά απο την ουσία του αντικαπιταλισμού και τις ανάγκες του κινήματος καθώς δεν ξεκαθαρίζει τις στρατηγικές αντιθέσεις. Παράλληλα, η διαδικασία με την οποία κλήθηκαν τα σχήματα να συμπεράνουν αν υπάρχουν ή όχι οι όροι της συνεργασίας είναι προβληματική, καθώς χωρίς να εξετάζεται σε βάθος χρόνου η κινηματική σύμπλευση και ως απόρροια της η στρατηγική συμφωνία, υποδεικνύεται ως καθοριστική μεθοδολογία η στείρα πολιτική συζήτηση στα παρασκήνια της ταξικής πάλης. Χρέος μας όμως είναι να ωθήσουμε σε μαχητική κατεύθυνση, σχήματα και αγωνιστές/ριες που κινούνται σε τροχιά συνολικής ρήξης και όχι να αρκούμαστε σε λογικές άκριτης μαζικής ένταξης στην ΕΑΑΚ αλλά ούτε και σεχταριστικής αδιαφορίας.



Τα παραπάνω συνηγορούν πως η συνεργασία, πολιτική και εκλογική, με την ΑΡΕΝ στο υπάρχον πολιτικό πλαίσιο όπως το διαμορφώνει η κινηματική πρακτική δεν μπορεί να υποβοηθήσει ούτε την ανασύνταξη του κινήματος ούτε τη στρατηγική εμβάθυνση εντός της ΕΑΑΚ. Ταυτόχρονα όμως, υπάρχει η ανάγκη μέγιστης συσπείρωσης γύρω απο τον αντικαπιταλιστικό πόλο γι'αυτό και χρειάζονται κινηματικές πρωτοβουλίες απο την ΕΑΑΚ που θα ωθούν σε μαχητική κατεύθυνση τους συλλόγους και τα αγωνιστικά κομμάτια εντός τους πέρα απο κάθε εκδοχή ρεφορμισμού. Πρώτη προϋπόθεση για την επίτευξη αυτής της διαδικασίας είναι η απόκτηση ξεκάθαρης στρατηγικής εντός της ΕΑΑΚ. Η επιμονή μας στον αδιαπραγμάτευτο, αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα των σχημάτων έχει σημείο εκκίνησης την αναγκαιότητα της συνολικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο στο σήμερα ως θεμελιώδες στοιχείο του κινήματος. Συμπερασματικά, απέναντι στον άκρατο φετιχισμό της μετωπολαγνείας προτάσσουμε τη γόνιμη, ενιαιομετωπική στάση με πλατιές πρωτοβουλίες και κοινή κινηματική δράση στη ζωντάνια της ταξικής πάλης όπου θα κριθεί η κάθε μορφή συμπόρευσης.



Για το προσφυγικό:



Σχετικά με το προσφυγικό/μεταναστευτικό, οι πόλεμοι στην Μ. Ανατολή καλά κρατούν, οι κυβερνήσεις των χωρών της Ε.Ε. συνεχίζουν να εφαρμόζουν πολιτικές ενάντια στους πρόσφυγες, υπηρετώντας το κλίμα ξενοφοβίας και ρατσισμού, που καλλιεργεί η άρχουσα τάξη και οι φασίστες και η νέα συμφωνία Τουρκίας - Ε.Ε. επισφράγισε και οριστικοποίησε μια σειρά από αποφάσεις–καταδίκες για το μέλλον χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών.



Έτσι, έχουμε εικόνες όπως οι πρώτες επαναπροωθήσεις στην Τουρκία, με πρόσφυγες και μετανάστες να κρατούνται σε φυλακές και να αυτοκτονούν, με τα άθλια στρατόπεδα συγκέντρωσης, με την άγρια καταστολή απ την αστυνομία που οδήγησε ήδη σε μία δολοφονία στην Ειδομένη. Παράλληλα, στοχοποίηση αλληλέγγυων αγωνιστών, μαζί με την επανεμφάνιση της Χρυσής Αυγής και τις λεγόμενες "Επιτροπές Κατοίκων" κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την προσπάθεια αλλαγής της υπάρχουσας κατάστασης.



Βλέπουμε λοιπόν, ότι είναι χρέος της δικιάς μας αριστεράς να μετασχηματίσει το κίνημα φιλανθρωπίας που υπάρχει και να του δώσει ξεκάθαρα πολιτικά χαρακτηριστικά, για να σταματήσουν οι πόλεμοι και η φτώχεια που γεννά η καπιταλιστική κρίση, για να ανατραπούν οι αντιπροσφυγικές πολιτικές Ε.Ε, Ελλάδας και Τουρκίας, για ανοιχτά σύνορα για πρόσφυγες και μετανάστες, με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και ίσα δικαιώματα. Γιατί για εμάς, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες είναι ταξικά μας αδέλφια και είναι καλοδεχούμενοι. Έχουμε τα ίδια αιτήματα γι' αυτούς, όπως και για τους εγχώριους εργαζόμενους.



Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Η Μ.ΑΡ.Κ.Σ. ΣΧΗΜΑ-ΤΙΖΕΤΑΙ

Η Μαχόμενη ΑΡιστερή Κίνηση Σπουδαστών ΣΧΗΜΑ-τίζεται εν' όψει της προβολής της Τετάρτης(20/4) και του φεστιβάλ της (13-14/5). Το "σχήμα" είναι μια ανοικτή διαδικασία στην οποία ο καθένας μπορεί να λάβει μέρος και να συμβάλει στη κουβέντα με την άποψή του, όποια και αν είναι αυτή. Η διαδικασία αυτή θα λάβει μέρος στο στέκι του σχήματος στις 3 τη Τρίτη 19/4. Όλοι οι συνάδελφοι είναι ευπρόσδεκτοι.

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2016

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ 6/4 ΣΤΟ ΑΜΦΧ/Ν

Ο ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΚΣ ΕΑΑΚ
(Μαχόμενη ΑΡιστερή Κίνηση Σπουδαστών - Ενιαία Ανεξάρτητη Αριστερή Κίνηση)

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 6/4 ΣΤΗ 1μμ, Αμφ. Χ/Ν

Γιατί είτε ο ατομικός δρόμος της υποταγής, είτε αυτός της ανάθεσης σε "πεφωτισμένους" συνδικαλιστές, δεν είναι η λύση!
Θέλουμε μαζική συμμετοχή των φοιτητών σε ένα φοιτητικό σύλλογο, που θα μάχεται για:

Ένα πραγματικά δημόσιο, δωρεάν πανεπιστήμιο:
• Με τον κύριο λόγο να έχουν οι φοιτητικοί σύλλογοι, και όχι οι Πρυτάνεις/Πρόεδροι
• Για πτυχία κατοχυρωμένα με επαγγελματικά δικαιώματα και όχι ατομικά πιστοποιητικά ανεργίας και επανακατάρτισης.
• Ενάντια σε παλιά και νέα νομοσχέδια, που εισάγουν δίδακτρα, κλείνουν σχολές και διαγράφουν φοιτητές.
• Ενάντια στην υποχρηματοδότηση, τις περικοπές σε σίτιση, συγγράμματα, εργαστηριακό εξοπλισμό, μεταφορές, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και με τις ακόμα ανύπαρκτες εστίες.
• Ενάντια στην εντατικοποίηση και στην αλλαγή στα προγράμματα σπουδών, με βάση τις ανάγκες της αγοράς.

Ένα φοιτητικό σύλλογο δυνατό και μαχητικό:
• Όπου τον πρώτο λόγο θα τον έχουν οι Γενικές Συνελεύσεις.
• Όπου όλοι οι φοιτητές θα είμαστε κοινωνοί των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας αλλά και μελλοντικά ως εργαζόμενοι.
• Μακριά από τη γραφειοκρατία, τους ειδικούς, τους εκλεκτούς.
• Για ένα σύλλογο που θα υψώνει το ανάστημά του στις απειλές των καθηγητών και θα υπερασπίζεται τα δικαιώματα των φοιτητών.

 Ένα ανυποχώρητο κίνημα νεολαίας που στο πλευρό του εργατικού κινήματος θα πρωτοστατήσει στον αγώνα για την ανατροπή της πολιτικής της φτώχειας και της εξαθλίωσης:
• Να μην πέρασει το νέο ασφαλιστικό, λέμε Όχι στην κατάργηση της κοινωνικής ασφάλισης.
• Δουλειά με δικαιώματα, όχι ελαστική εργασία. Όχι στα 3μηνα και voucher, άμεση επανακατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων, κατάργηση των νόμων εργασιακού μεσαίωνα, γενναία αύξηση του βασικού μισθού.
• Κανένας νέος άνεργος, να μην είναι μόνη λύση η μετανάστευση.

• Παλεύουμε με μια σειρά από πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης ώστε κανένας να μην είναι μόνος του στην κρίση.

Την καταπολέμηση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας:
•  Ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, τις επεμβάσεις και τους βομβαρδισμούς ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. και στη συμμετοχή των χωρών μας. Για να μπει τέλος στο έγκλημα στο Αιγαίο.
• Ενάντια σε στρατόπεδα συγκέντρωσης(hot spot), ανθρώπινες σύνθηκες διαμόνης σε πρόσφυγες και μετανάστες
• Να αγωνιστούμε για ελεύθερη και ασφαλή μετακίνηση τους προς την Ευρώπη και για όσους επιλέξουν να μείνουν,  πλήρη αποκατάστασή τους στην Ελλάδα.
• Να πέσει ο φράχτης του Έβρου. Όχι στην Ευρώπη-φρούριο.   
• Για να τελειώνουμε με τους νεοναζί. Το φοιτητικό κίνημα θα συνεχίσει αποφασιστικά να αντιπαλεύει το φασισμό, τόσο μέσα από αντιφασιστικές πρωτοβουλίες όσο και στο δρόμο.

Τι πρέπει όμως να γίνει?

Η γενική συνέλευση να είναι το κυρίαρχο όργανο αποφάσεων μέσα στη σχολή:
Τα διοικητικά συμβούλια θα είναι υπόλογοι των γενικών συνελεύσεων και οχι το ανάποδο. Από τη Γ.Σ. θα αποφασίζεται οποιαδήποτε αλλαγή, όπως αλλαγή στο πρόγραμμα στο σπουδών ή στην χρηματοδότηση.

Κάθε ένας από εμάς να συμμετέχει ενεργά στις γενικές συνελεύσεις:
Θέτοντας απορίες και προβληματισμούς αλλά και προτάσεις, έτσι ώστε όποια απόφαση παρθεί, να εκφράζει την πλειοψηφία των φοιτητών.

Να αλλάξει ο τρόπος που γίνεται η γενική συνέλευση:
Με κάθε φοιτητή να μπορεί να ακουστεί, ώστε να έχουμε πραγματικό διάλογο και ανταλλαγή ιδεών, χωρίς να αφήνουμε να γίνονται οι Γ.Σ. μαγαζάκια παρατάξεων.
Χωρίς προεδρία και μικροφωνικές, δείχνοντας σεβασμό ο ένας προς τον άλλον.
Με το αποτέλεσμα τους να είναι μαζικές κινητοποιήσεις ή καταλήψεις, οι όποιες δεν θα γίνονται άπλα για να γίνουν αλλά θα έχουν πολιτικό στόχο.

Η λύση βρίσκεται στα χέρια σου, στο να αντιληφθείς το ρόλο σου στη σχολή και να διεκδικήσεις τις ανάγκες σου!

Για όλα αυτά και για άλλα πολλά ζητήματα σχολής και μη, να συμμετέχουμε όλοι στη συζήτηση και στην απόφαση του φοιτητικού συλλόγου στην επερχόμενη Γενική Συνέλευσή  την Τετάρτη 6/4.


Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

15ο Αντιπολέμικο Διήμερο Ενωτικής Πρωτοβουλίας-ΕΑΑΚ


8 και 9 Απρίλη
Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών, Χανιά

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 8 ΑΠΡΙΛΗ

18:00 | Συζήτηση:
"Το Πανεπιστήμιο στη δίνη της κρίσης. Ξεσηκωμός ενάντια στο νέο νομοσχέδιο"

Ομιλητές:
Παναγιώτης Σωτήρης
Πελτέκης Κωνσταντίνος
Δαφέρμου Ειρήνη

21:00 | Συναυλία:

Rationalistas
Villagers Of Ioannina City

ΣΑΒΒΑΤΟ 9 ΑΠΡΙΛΗ

18:00 | Συζήτηση με θέμα:
"Πόλεμος σημαίνει προσφυγιά. H αντίσταση των λαών θα νικήσει"

Ομιλητές:
Αντωνόπουλος Παύλος
Παυλόπουλος Γιώργο

21:00 | Συναυλία:

Φοίβος Δεληβοριάς
Σταυρακάκης-Μανωλάκης

στο χώρο θα λειτουργούν:
θεματικά περίπτερα | βιβλιοπωλείο | κυλικείο

Η είσοδος είναι δωρεάν.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ ΣΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΕΑΑΚ ΑΘΗΝΑΣ

Ως ΜΑΡΚΣ-ΕΑΑΚ ,σχήμα που παρεμβαίνουμε στις σχολές του ΤΕΙ ΠΕΙΡΑΙΑ καταθέτουμε αυτό το κείμενο συμβολής για να περιγράψουμε τόσο την κατάσταση στα ΤΕΙ για να έχουν όλοι οι σύντροφοι συνολική εικόνα όσο και ένα σχεδιασμό  που πρέπει να βάλουμε ως ΕΑΑΚ για το επόμενο διάστημα που θα μπορεί να υλοποιείται ενιαία ,που θα βγαίνει μαχητικά ενάντια στη συνδυασμένη και ανισόμετρη επίθεση του κεφαλαίου, που θα ανοίξει έναν γόνιμο και συντροφικό διάλογο πλατιά στο αμφιθέατρο.

Ο διαχωρισμός των πανεπιστημίων σε ΑΕΙ-ΤΕΙ-ΙΕΚ-ΚΕΚ κλπ αποτελεί την τρανταχτή απόδειξη της προσπάθειας του κεφαλαίου να διαβαθμίσει τα μορφωτικά και επαγγελματικά δικαιώματα της σπουδάζουσας νεολαίας ακριβώς για να παράγει εργαζόμενους διαφορετικών ταχυτήτων αναλώσιμους και άμεσα εκμεταλλεύσιμους για τις ανάγκες του. Ο διαχωρισμός εδράζεται εκτός από το επίπεδο παραγωγικής βάσης σε πολιτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς. Διαχωρίζει την νεολαία με κοινωνικά κριτήρια και ταμπού, δημιουργεί ταξικούς φραγμούς για να μπορέσει να κυριαρχεί η αντίληψη του ανταγωνισμού και της υποταγής όσο και της κοστολόγησης και ποσοτικοποίησης της παραγωγικής αξίας του φοιτητή.

   Τώρα πιο έντονα από ποτέ στην προσπάθεια επιχειρηματικής λειτουργίας του πανεπιστημίου  καταγράφεται  η ανισόμετρη επίθεση που εκδηλώνεται στα ΤΕΙ μέσω :
της εντατικοποίησης των σπουδών (35ωρο όριο δήλωσης, αλυσίδες)

κομμένα αναλώσιμα που τα βάζουμε από τις τσέπες μας, ελλείψεις σε προσωπικό, 
εργολαβίες σε σίτιση και τα κυλικεία, άδεια κτήρια του ΤΕΙ που ξεπουλιούνται σε μεγαλοεταιρείες
πρακτική άσκηση χωρίς συλλογικές συμβάσεις και ασφάλιση, αποκομμένη από την εκπαιδευτική διαδικασία

αλλαγές στα προγράμματα σπουδών = υποβάθμιση των όσων μαθαίνουμε όλο και περισσότερο σε μια τροχιά εξειδίκευσης και κατάρτισης που συχνά οδηγούν και στη συγχώνευση τμημάτων ως κατευθύνσεις τμημάτων (όπως των τουριστικών σπουδών που ένωσαν με την διοίκηση επιχειρήσεων)
Όλα αυτά θα συνολικοποιηθούν στο νομοσχέδιο Φίλη βάση των επιταγών των μνημονίων και των ΕΕ-ΔΝΤ. Σημειώνοντας ότι όλα αυτά συμβαίνουν τη στιγμή που οι φοιτητές του ΤΕΙ κατά πλειοψηφία προέρχονται από λαϊκές οικογένειες και κατά πλειοψηφία εργάζεται κυρίως ανασφάλιστη πράγμα που καθιστά τις φοιτητικές τους υποχρεώσεις βάσανο και ατομική υπόθεση. Το σχέδιο της αστικής τάξης ,του Φίλη μας θέλει σύμφωνους, πειθαρχημένους και υποταγμένους στην αγορά, το κεφάλαιο, την ΕΕ. Οι πρακτικές τους έρχονται να καταστείλουν κάθε αντίδραση του κόσμου και να τον αποθαρρύνουν πλήρως μέσω της λογικής του TINA.

                            Με ποιο σχέδιο και ποια προοπτική;

Μπροστά σε όλο αυτό το συρφετό  τα καθήκοντα μας είναι να διαμορφώσουμε σχέδιο δράσης που δεν θα μένει στα κινηματικά ραντεβού, θα ανοίγει τα μέτωπα της Υποχρηματοδότησης - διάλυσης- Νέου Νόμου, του Ασφαλιστικού εκτρώματος, του Προσφυγικού ζητήματος με συγκεκριμένες ενέργειες και προτάσεις για ανασυγκρότηση του φοιτητικού συλλόγου όχι μόνο στις σχολές που υπάρχουν οι συνθήκες ανταπόκρισης σε αυτά τα πλάνα αλλά και σε σχολές μεγάλες όπως τα ΤΕΙ που είναι τόσες οι δυσκολίες που αναγκάζονται να παίζουν κάθε φορά τον ρόλο του μαραθωνοδρόμου. Είναι απαράδεκτο από τη στιγμή που γνωρίζουμε πως το κεφάλαιο πρώτα θα επιτεθεί εκεί που δεν θα βρεί ιδιαίτερη αντίσταση να μην δίνουμε σημασία και βάρος σε αυτό το ρεαλιστικό στοιχείο αρνούμενοι τις επιπτώσεις που αυτό θα έχει συνολικά για την αντεπίθεση μας, οι οποίες θα είναι επίπονες και θα κοστίσουν. Στόχος μας όταν ανοίγουμε  τις θέσεις μας ενάντια στην επίθεση του κεφαλαίου σε όλα αυτά τα μέτωπα πρέπει να είναι και η ενιαία πανεπιστημιακή εκπαίδευση ως αντιπρόταση μαζί με την δημόσια δωρεάν εκπαίδευση ενάντια στο σχέδιο επιχειρηματικοποίησης των πανεπιστημίων. Δεν υφίσταται το γεγονός να μιλάμε για ενιαία πανεπιστημιακή δίχως συγκεκριμένες προτάσεις υλοποίησης του ενιαίου πτυχίου ανά γνωστικό αντικείμενο, έτσι ώστε να διασφαλίσουμε την πλήρη κατοχύρωση επαγγελματικών και εργασιακών δικαιωμάτων και να σπάσουμε έτσι τις διακρίσεις των εργαζομένων, των ταξικών αποκλεισμών και εν τέλει της ανισόμετρης επίθεσης του κεφαλαίου που μας οδηγεί στο να μπαίνουμε σε ρόλο άμυνας όπου έχουμε περισσότερες δυνάμεις κι όπου δεν έχουμε, να αντικρίζουμε την ενσωμάτωση της στην τακτική μας. Ο στόχος της Ενιαίας πανεπιστημιακής συνολικοποιεί όλες τις επιδιώξεις μας γύρω από την δημόσια δωρεάν παιδεία και τα χαρακτηριστικά που της έχουμε δώσει, την οργάνωση και πολιτικοποίηση ανεξάρτητων αγωνιστών , αυτόν τον άλλο δρόμο που αναφέρουμε που τον διέπουν το αντικαπιταλιστικό πρόταγμα και οι τάσεις χειραφέτησης.


Μετωπική Πολιτική: Με τον αντικαπιταλισμό μπροστά για τους νικηφόρους αγώνες της εποχής μας!

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε διαχειριστή της κρίσης του καπιταλισμού στο ελλαδικό έθνος-κράτος, η ένταση και επέκταση της κρίσης, η συνολικότερη αποσταθεροποίηση του ελληνικού πολιτικού συστήματος καθώς και οι αναδιατάξεις εντός κομματιών της αριστεράς οδήγησαν σε αποδέσμευση απο τον ΣΥΡΙΖΑ των δυνάμεων της ΑΡΕΝ  τα οποία αφενός βρίσκονται σε ημιτελή πορεία ρήξης με τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ και αφετέρου παρουσιάζουν μεγάλη ανομοιογένεια στο εσωτερικό τους. Ανέκυψε επομένως εντός της ΕΑΑΚ σε ένα αναβαθμισμένο πλαίσιο σε σχέση με προηγούμενες περιόδους, το πολυεπίπεδο ερώτημα: “Ποιά η στάση της ΕΑΑΚ απέναντι στην ΑΡΕΝ και άλλες δυνάμεις που κινούνται σε παρόμοια κατεύθυνση;” Από την πλευρά μας, θεωρούμε πως η σκιαγράφηση μιας απάντησης απαιτεί πρώτα απ'όλα να απαντήσουμε στο “Σε τι λογοδοτεί η οποιαδήποτε στάση κρατήσουμε;”              

Καταρχήν, για εμάς, λογοδοτεί στο στόχο της ανασυγκρότησης των ΦΣ σε αγωνιστική κατεύθυνση και κατά δεύτερον και εξίσου σημαντικό στη συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού πόλου του φοιτητικού κινήματος, δηλαδή τη συσπείρωση της πρωτοπορίας των μαχόμενων φοιτητών γύρω απο το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα εντός των σχολών. Καταλήγουμε ότι οι παραπάνω στόχοι οριοθετούν συγκεκριμένη τακτική για την μετωπική στάση μας:                                                                                             
α)πλατιές πρωτοβουλίες και κοινή κινηματική δράση με όλα εκείνα τα κομμάτια της αριστεράς που εντός των συλλόγων ταχθούν στο δρόμο της μάχης ενάντια στην επιχειρηματικοποίηση της παιδείας, στις κυβερνητικές πολιτικές, στην ΕΕ και τους μηχανισμούς της. Μ'αυτό τον τρόπο θα πετύχουμε 1) τη μέγιστη κινητοποίηση δυνάμεων στο κινηματικό πεδίο 2) το ξεκαθάρισμα ανάμεσα στις δυνάμεις που εναντιώνονται στο στρατηγικό πυρήνα της αντεργατικής-αντιλαϊκής επίθεσης και αυτές που αναπαράγουν άλλο ένα νεφελώδες διαχειριστικό μίγμα με αγωνιστικό περιτύλιγμα 3) την ενίσχυση του αντικαπιταλιστικού στρατοπέδου μέσω της ανάδειξης των ορίων κάθε ρεφορμιστικής αντίληψης στα πρωτοπόρα κομμάτια μέσα στην υλική σύγκρουση με το κεφάλαιο και το κράτος του.                                                      
β)ξεκάθαρη οικοδόμηση της ΕΑΑΚ ως ομογενές αντικαπιταλιστικό μόρφωμα που θα παίζει συσπειρωτικό ρόλο για την πρωτοπορία και θα δημιουργεί τον απαραίτητο πολιτικό χώρο εντός των σχημάτων γι'αυτήν. Ταυτόχρονα, χρειάζεται να διασφαλιστεί η αυτοτελής καταγραφή της ΕΑΑΚ σε κάθε επίπεδο. Ως εκ τούτου, η εκλογική συνεργασία και η ένταξη οργανωμένων δυνάμεων στην ΕΑΑΚ δε μπορεί να σημαίνει καμία στρατηγική υποχώρηση της, καθώς προϋποθέτει την πλήρη αποδοχή των κεκτημένων της ΕΑΑΚ χωρίς καμία αλλοίωση ή ομιχλώδη διατύπωσή τους για την ευκολότερη συγκόλληση πολιτικά ετερόκλητων στοιχείων. Η επιμονή  μας στον αδιαπραγμάτευτο, αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα των σχημάτων έχει σημείο εκκίνησης την αναγκαιότητα της συνολικής σύγκρουσης με το κεφάλαιο στο σήμερα ως θεμελιώδες στοιχείο του κινήματος.

Συμπερασματικά, κάθε γόνιμη, ενιαιομετωπική τακτική και συνεργασία ή ενσωμάτωση στη ΕΑΑΚ μπορεί να γίνει μόνο μέσα σε κινηματικές διαδικασίες και πρωτοβουλίες όπου το δυναμικό του κάθε σχήματος  ̶ μακριά απο κεντρικές αποφάσεις κονκλαβίων  ̶  θα αποφασίσει πως θα αντιμετωπίσει στο χώρο του τη Χ,Ψ, Ζ δύναμη με κριτήριο όχι κάποια αφηρημένη και κοινή “αντισυστημική στάση”, αλλά τη θέση της δύναμης αυτής στη ζωντανή κίνηση της ταξικής πάλης. Η αποτίμηση του κάθε σχήματος μετά απ'αυτή τη διαδικασία πρέπει να μεταφερθεί στην επόμενη αθηναϊκή ή πανελλαδική διαδικασία για να αρχίσει η επεξεργασία συνολικής στάσης της ΕΑΑΚ στη βάση της εμπειρίας και αυτοτελούς παρέμβασης κάθε σχήματος  και όχι στην κατάργηση αυτής της αυτοτέλειας και της επιβολής κεντρικών αποφάσεων στων οποίων τη λήψη τα σχήματα ποτέ δε συμμετείχαν.